متن ادبی درباره روز نیروی دریایی


 

 

 

آبی، رنگ آرامش است؛ رنگ آسمان و رنگ دریا.

کنار ساحل که بایستی و به افق‌های دور دریا که نگاه کنی، میان آسمان و دریا فرقی نمی‌بینی.

آبی آسمان، داخل دریا می‌شود و با آب‌های آبی‌تر دریا یکی می‌شود؛ آرام و بی‌دغدغه.

کنار خلیج فارس ایستاده‌ام و همراه بچه‌های آبادان و خرمشهر ـ که هرروزشان با دریا شروع می‌شود ـ قامت استوار مردانی را می‌نگرم که آرامش همیشگی دریا و آسمان، مدیون حضور قدرت‌مندانه ایشان است؛ مردانی که حتی امواج سرکش دریا، از شهامت آنان، آن‌گاه که سینه امواج را می‌شکافند و برای مقابله با دشمن به پیش می‌تازند، افسانه‌ها ساخته‌اند.

از این سوی «تنگه هرمز» تا «دریای عمان»، از «جزیره هنگام»، تا «تنب کوچک و تنب بزرگ» و تا هرکجا که آب‌های بی‌کران الهی، مرزهای ایران اسلامی را ساخته‌اند، شیرمردان نیروی دریایی، سوار بر دعای ملت ایران، دیوارهای آهنینی ساخته‌اند که متجاوز، به هیچ روی از آن گذر نخوهد کرد.

اکنون، تا زمانی که آب در دریای عمان و خلیج فارس جریان دارد و خورشید بر اعماق آن می‌تابد، یاد و خاطره حماسه‌های دلیرمردان نیروی دریایی زنده خواهد بود و جهانیان، دلاوری‌های اینان را از یاد نخواهد برد!