★مجلس ترحیم "نمی توانم " 

 

 

ﻣﻌﻠﻤﯽ ﺑﺎ 28 ﺳﺎﻝ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺧﺎﻧﻢ " ﺩُﻧﺎ ."

ﺧﺎﻧﻢ ﺩُﻧﺎ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺭﻓﺖ ﺳﺮ ﮐﻼﺱ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪ ﮐﻔﺶ .

ﺟﻌﺒﻪ ﯼ ﮐﻔﺶ ﺭﻭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ .

ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﻫﺎ ﮔﻔﺖ "ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ " ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﺎﺗﻮﻥ " ﺭﻭ ﯾﺎ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ ﯾﺎ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻭ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﻭ ﺑﯿﺎﺭﯾﺪ ﺑﺮﯾﺰﯾﺪ ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﯼ ﮐﻔﺸﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﻣﻨﻪ "

" ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﻮﺏ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﻢ ".

" ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺳﻮﺍﺭﯼ ﮐﻨﻢ ".

" ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺩﺭﺱ ﺭﯾﺎﺿﯽ ﺭﻭ ﺧﻮﺏ ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ "

" ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺭﻓﯿﻘﻢ ﮐﻪ ﻗﻬﺮ ﮐﺮﺩﻡ، ﺁﺷﺘﯽ ﮐﻨﻢ "

" ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﺍﺷﻢ ﺭﻭﺯﯼ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﻋﻮﺍ

ﻧﮑﻨﻢ "

ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ

ﻫﺎﺷﻮﻥ .

ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺮﺩ .

ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﻫﺎ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﯼ ﮐﻔﺶ ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺖ .

ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﺭﻭ ﺑﺴﺖ

ﻭ ﮔﻔﺖ " ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺣﯿﺎﻁ ﻣﺪﺭﺳﻪ "ﺑﯿﻠﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻮﺩﺍﻟﯽ ﺣﻔﺮ ﮐﺮﺩ .

ﮔﻔﺖ "ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﯿﺨﻮﺍﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﺭﻭ

ﺩﻓﻦ ﮐﻨﯿﻢ "

ﺟﻌﺒﻪ ﺭﻭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﻮﯼ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ﺭﻭﯼ

ﺍﻭﻥ ﺧﺎﮎ ﺭﯾﺨﺘﻦ .

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ ﻣﺴﯿﺤﯽ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ " ﺑﭽﻪ ﻫﺎ

ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﻫﻢ ﺭﻭ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ "

ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺷﺪ ﭘﺪﺭ ﻣﻘﺪﺱ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ

ﮐﺮﺩﻥ .

" ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺷﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ ‏« ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ‏» ﮔﺮﺩ ﻫﻢ ﺁﻣﺪﯾﻢ . ﺍﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭ ‏« ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ‏» ﻭ ‏«ﻗﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻢ ‏» ، ﺭﻭﺯﯼ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺯﺩ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ

‏« ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ‏» ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺍﺑﺪﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﺩ ".

ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺖ "ﺑﺮﯾﺪ ﮐﻼﺱ ."

ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻼﺱ ﺷﺪﻥ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﮐﯿﮏ ﻭ

ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﭘﻔﮏ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻼﺱ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ .

ﻭﺳﻂ ﮐﯿﮏ ﯾﮏ ﻣﻘﻮﺍ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ " ﻣﺠﻠﺲ ﺗﺮﺣﯿﻢ

ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ!"

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﯿﮏ ﺭﻭ ﺧﻮﺭﺩﻥ، ﻣﻘﻮﺍ ﺭﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ

ﭼﺴﺒﻮﻧﺪ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮﯼ ﮐﻼﺱ .

ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺍﻭﻥ ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ، ﻫﺮ ﮐﺪﻭﻡ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ

ﻫﺮ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻠﻤﺶ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ " ﺧﺎﻧﻢ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ " ، ﺩﺭ

ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﻧﺎ ﯾﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺍﻭﻥ ﻣﻘﻮﺍ ﺭﻭ ﻧﺸﻮﻧﺶ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻥ ﺑﭽﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺑﻠﻌﯿﺪ

ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩ .

ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺍﻭﻥ ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﺎﻧﻢ ﺩُﻧﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ

ﻧﻤﺮﻩ ﯼ ﻋﻠﻤﯽ ﺭﻭ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﯼ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ .