عادت خود را بر پذیرش این اندیشه قرار بده كه مرگ را درباره ی وجود خودمان جز به هیچ نگیری و آن را پوچ و هیچ تصور نمایی. زیرا خوبی و بدی جز در ادراك و احساس و فهم ما وجود ندارد و مرگ، محرومیت و دور شدن از درك و احساس و فهم است.((اپیكور))