"... اوه . خدای من یاری ام ده تا :

همان طور که به فکر تسکین غم و درد خویش هستم. برای تسکین دیگران نیز بکوشم . همان گونه که می خواهم مرا درک کنند . 

بتوانم دیگران را بفهمم. 

به همان اندازه که دوست دارم مورد عشق و محبت قرار گیرم . به دیگران عشق و محبت نثار کنم. 

فرانسیس مقدس در دعایش چنین نتیجه می گیرد:

زیرا ان چه را که می بخشیم دریافت خواهیم کرد. 

با عفو و بخشش دیگران . مورد عفو و بخشش قرار خواهیم گرفت. 

با مرگ حیات مادی . در دنیای ابدی متولد می شویم. 

تلاش کنم تا در زندگی دیگران شادی بیافرینم . و به این وسیله غم و اندوهم فورا"ناپدید می شود. سپس در حالی که دوباره رفتار کسی 

مرا می رنجاند توهم غم و اندوه باز گردد. من نیز باید دوباره در زندگی انسانی دیگر شادی بیافرینم. و این چرخه ادامه می یابد . تا در 

نهایت پاسخ واقعی را بیابم. برای افرادی که انها را منبع و منشاءغم و غصه هایم می دانم شادی ارسال می کنم. 

اما این کار بسیار سخت و دشوار است. در مجموع . منیتم به من یاد اوری می کند که انها در اشتباهند و حق با من است. 

در حقیقت . منیت ترجیح میدهد به جای شاد بودن . حق به جانب باشد. 

اما من . منیتم را ارام می کنم و افکار و اندیشه هایم را متحول می سازم افرادی را که فکر می کنم مایه ی رنج و عذابم هستند در 

اشتباه نمی بینم . و برایشان شادی ارسال می کنم...

غم و اندوه هم به شیوه ای سحر امیز فورا" و برای همیشه ناپدید می شود. با ارسال اندیشه های شادی بخش و سرشار از عشق 

به دیگران به ویژه برای افرادی که فکر می کنم منبع و منشاء غم و غصه هایم هستند. به مشکلی که فقط در ذهنم ایجاد شده بود پایان میدهم. 

یا حق.