تبریز ۲۰۱۸ که بالا می‌رود، هر روز ساختمانی گوشه‌ای از خاک شهر را می‌بلعد. آنقدر از عدم نیاز به این حجم از مجتمع‌های تجاری در تبریز گفته‌ایم و گفته‌اند که دیگر صداها در هم گم می‌شود. این روزها هرچه بر طبقات مجتمع‌های تجاری شهر نخستین‌ها افزوده‌ می‌شود، کم‌توجهی مسوولان به فضاهای فرهنگی شهر بیشتر رخ می‌نماید.








طی سال‌های اخیر بیش از ۱۰ مجتمع تجاری تفریحی بزرگ در این شهر که جمعیتی نزدیک به ۲ میلیون نفر دارد، ساخته شده. تنها در دوره دولت یازدهم، نزدیک به ۱۵ مجتمع تجاری و هتل در تبریز مجوز ساخت گرفته‌اند و در این میان، جای خالی سینمای استاندارد در این شهر، هنوز به چشم می‌خورد.
در آمار ارایه شده تنها نام ۷ سینما (آزادی، انقلاب، فرهنگیان، ۲۲ بهمن، سرباز، فلسطین و قدس) برای کلانشهری مثل تبریز به چشم می‌خورد که از این تعداد سینما سرباز غیرفعال است و سینما آزادی تخریب شده. ۵ سالن باقیمانده هم به قدری از اولیه‌ترین استانداردها محرومند، که عملا می‌توان گفت، تبریز به جز سینما ناجی، سینمای دیگری ندارد.
در این راستا مصاحبه ای با مدیران مراکز تجاری جدید تبریز داشتیم
مدیرعامل شرکت‌ سازنده مجتمع‌ تجاری عتیق گفت : با وجود فودکورت و هایپرمارکت و شهربازی پیش بینی محیط فرهنگی مثل سینما در این پروژه نشده است
پروژه عتیق تنها مثال نادیده گرفته شدن حقوق فرهنگی شهروندان در طرح‌های توسعه تبریز نیست.
مدیر پروژه سرمایه‌گذاری مجتمع تجاری تفریحی ایپک‌پالاس تبریز با بیان اینکه در این پروژه سالن سینما پیش‌بینی نشده است، می‌گوید: در طرح اولیه یک سالن سینما برای این مجتمع پیش‌بینی شده بود اما وقتی به سراغ یکی از شرکت‌های تجهیز‌کننده سینماها رفتیم، گفتند اگر بخواهیم سینما داشته باشیم، باید پردیس سینمایی تاسیس کنیم. احمد احمدپور با تاکید بر اینکه سالن سینماداری اقتصادی نیست، ادامه می‌دهد: به ما گفتند اگر تنها یک سالن سینما بسازیم، سازمان سینمایی وزارت ارشاد برای اکران فیلم‌های روز حمایت نمی‌کند و مجبور می‌شدیم مثل ویدیوکلوب عمل کنیم.
احمدپور در پاسخ به اینکه پس چرا هر روز در پایتخت به تعداد مجتمع‌های تجاری دارای سالن سینما اضافه می‌شود گفت: در تهران هم فشار و اجبار شهرداری است که سرمایه‌گذاران را مجبور به ساخت سینما در مجتمع‌های تجاری می‌کند.
وی ادامه می‌دهد: در تبریز حتی از ظرفیت موجود سینماها هم استفاده نمی‌شود و سینماهای موجود وضعیت خوبی ندارند؛ حتی سینما ناجی که به تازگی تاسیس شده، نه ورودی اصولی دارد، نه بلیت‌فروشی‌اش درست و حسابی است. مدیر روابط عمومی مجتمع تجاری ستاره باران نیز به صراحت اعلام می‌کند که این پروژه از ابتدا تصمیمی برای ایجاد سینما نداشته است. رضا اژدری، ادامه می‌دهد: اخیرا تصمیم گرفته‌ شده که یک سالن در این مجتمع تجهیز شود. مجتمع ستاره باران هم در یکی از پرجمعیت‌ترین منطقه‌های تبریز واقع شده که هیچ سالن سینمایی در آن وجود ندارد.
امرز در حالی مجتمع‌های تجاری بلندمرتبه مانند: لاله پارک، ستاره باران، ایپک پالاس، اطلس، برج بلور، شهریار، آیسان، مرکز تجارت جهانی و امثال اینها بدون در نظر گرفتن فضایی برای سینما و مرکز فرهنگی، سر از خاک برمی‌آورند، که ساختمان سینما آزادی، که با قدمتی بیش از۵۰ سال، بخشی از خاطره شهر را نیز با خود به همراه داشت، به بهانه بهینه‌سازی تخریب شد.
اوایل سال ۹۳ بود که مدیرکل وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی آذربایجان شرقی خبر از بازسازی سینما آزادی داده و گفته بود: بر اساس ضوابط و قوانین کمیسیون بند ۵ که جهت بررسی طرح و نقشه‌های سالن نمایش جدید سینما و تبدیل آن به مجتمع فرهنگی، سینمایی و تجاری تشکیل شده بود، ساختمان سینما با نظارت کمیسیون یاد شده بازسازی خواهد شد.
علی‌اکبر صفی‌پور در آن تاریخ احداث حداقل یک سالن نمایش فیلم با ظرفیت بیش از ۲۰۰ صندلی در محل فعلی سینما را شرط آغاز به کار این مجتمع تجاری عنوان کرده بود. اما انگار ساخت سالن سینما در مجتمع فرهنگی، سینمایی به دست فراموشی سپرده شده است. حال که تبریز خود را برای استقبال از ۲۰۱۸ آماده می‌کند تا بتواند پایتخت خوبی برای گردشگری اسلامی باشد، هر روز برجی تجاری بر تعداد مراکز تجاری بدون سینمای این شهر می‌افزاید.
و در کنار آن، این شهر همچنان از فقر سینما رنج می‌برد تا اکنون که قرار است فیلم‌های جشنواره فجر امسال، به طور همزمان با پایتخت در تبریز هم به نمایش درآیند، سالن‌های نامناسب و قدیمی این شهر، از لذت فیلم‌های خوب می‌کاهند.