.................................................. ...........نام شعر:صاحب در د
مــا زاده عــشــقــیــم و فــزایــنــده دردیــم

بــا مــدّعــیِ عـاکـفِ مـسـجـد، بـه نـبـردیـم

بـا مـدعـیـان، در طـلـبـش عـهـد نـبـسـتـیـم

بــا بــی‏خــبــران، سـازش بـیـهـوده نـکـردیـم

در آتــش عـشـق تـو، خـلـیـلـانـه خـزیـدیـم

در مــســلــخ عـشـاق تـو، فـرزانـه و فـردیـم

در مـیـکـده بـا مـی‏زدگـان، بیهش و مستیم

در بـتـکـده بـا بـت زده، هـم‏عهد چو مردیم

در حلقه خود باختگان، چون گل سرخیم

در جــرگــه زالــوصــفــتــان، بــا رخِ زردیـم

در زمــره آشــفــتــه دلــان، زار و نــزاریــم

در حـوزه صـاحـبـنـظـران، چـون یـخ سردیم

بـا صـوفـی و درویـش و قـلـنـدر بـه سـتـیـزیم

بـا مـی زدگـان، گـمـشـدگـان، بـادیـه گردیم

بـا کـس نـنـمـایـیـم بـیـان، حـال دل خویش

مـا خـانـه بـه دوشان، همگی صاحب دردیم



امام راحل ره