هــلــه نــومــیـد نـبـاشـی کـه تـو را یـار بـرانـد

گــرت امــروز بــرانـد نـه کـه فـردات بـخـوانـد

در اگـر بـر تـو بـبـنـدد مـرو و صـبـر کن آن جا

ز پــس صــبــر تـو را او بـه سـر صـدر نـشـانـد

و اگــر بــر تــو بــبــنـدد هـمـه ره‌هـا و گـذرهـا

ره پــنــهــان بـنـمـایـد کـه کـس آن راه نـدانـد

نـه کـه قـصـاب بـه خـنـجـر چـو سر میش ببرد

نـهـلـد کـشـتـه خـود را کـشـد آن گـاه کـشاند

چـو دم مـیـش نـمـانـد ز دم خـود کندش پر

تـو بـبـیـنـی دم یـزدان بـه کـجـا هـات رسـاند

بــه مــثــل گــفـتـم ایـن را و اگـر نـه کـرم او

نـکـشـد هـیـچ کـسـی را و ز کـشـتـن بـرهـانـد

هـمـگـی مـلـک سـلـیمان به یکی مور ببخشد

بــدهــد هــر دو جــهـان را و دلـیرانه رمـانـد

دل مـن گـرد جـهـان گـشـت و نـیـابید مثالش

به کی ماند به کی ماند به کی ماند به کی ماند

هـلـه خاموش که بی‌گفت از این می همگان را

بــچــشــانــد بــچــشــانــد بـچـشـانـد بـچـشـانـد