عارفى به ديدن دوستى رفت كه خانه نوساخته بود. در بالاى اتاق دريچه‏اى را مشاهده كرد، پرسيد: براى چه باز گذاشته‏اى؟ گفت: براى اين كه هوا داخل شود. عارف گفت: كاش براى داخل شدن صداى اذان گذاشته بودي؛ يعنى آن نيّت لعب ولهواست واين كه مىگويم: اتصاف به صفت رحمانى است كه هم بهره دنيايى است وهم آخرتى (هوا داخل شدن وصداى اذان آمدن واگر فقط به قصد شنيدن صداى اذان باشد، متصف به صفت رحيمى خداست)
واين جا حديث پيامبر (صلّى الله عليه وآله وسلّم) جلوه مىكند كه، قال رسول‏اللّه (صلّى الله عليه وآله وسلّم): «نيةُ المُؤمِن خَيْرٌ مِنْ عَمَلِه»؛ يعنى نيت مؤمن بهتر است از عمل او و قال... «إنّما الأَعمال بالنيّات ولكل امرىءٍ ما نَوى فلابدّ لِلْعَبدِ مِن خالِص النّيةِ فى كُلِ حَرَكَةٍ وسُكُونٍ»(14)؛
وحضرت فرمود: ارزش اعمال انسان وابسته به خالص وخدايى بودن نيّات اوست واصل، نيّت است وعمل پديده‏اى به شكل نيّت، پس سزاوار است كه بنده خدا در هر حركت وسكونى، نيّتش خالصا لوجه اللّه باشد.

(14). سفينة البحار، ج 2، ص 628.