موزه عبرت

 

 

در دوران حکومت پهلوی ساختمانی در باغ ملی تهران، زندان زنان بود و بعدها به زندان کمیته‌ی مشترک ضد خرابکاری‌ تبدیل شد. بعد از انقلاب اسلامی از آن به عنوان بازداشتگاه (بازداشتگاه توحید) استفاده کردند و در نهایت در سال ۱۳۸۱ به موزه‌ تبدیل شد و نام آن را موزه‌ی عبرت گذاشتند. بنای موزه در سال ۱۳۱۱ و در دوران رضا شاه ساخته شد و می‌توان آن را اولین زندان مدرن ایران نامید. 

 

 

در زمان محمدرضا پهلوی از این زندان به عنوان شکنجه‌گاه ساواک و کمیته مشترک ضد خرابکاری استفاده می‌شد. در زندان توحید روش‌های مختلفی برای شکنجه کردن مورد استفاده قرار می‌گرفت که از آن جمله می‌توان به آویزان کردن از سقف، دستبند قپانی، آویزان کردن صلیبی، شوک الکتریکی، آپولو، سوزاندن نقاط حساس بدن با فندک و شعله‌ی شمع، قفس هیتردار، صندلی هیتردار، باتوم برقی، شلاق زدن با کابل برقی اشاره کرد. امروزه مردم برای بازدید از جنایت‌های حکومت پهلوی به این موزه می‌روند.