معنای این که خداوند، مؤمنان را به " قول ثابت" استوار می دارد، این است که در دنیا هر چه مورد آزمایش قرار گیرند، از دین و آیین خود دست برنمی دارند و در آخرت، وقتی در قبر از عقیده و دین و پیامبرشان سؤال شود، هریک از آنها می گوید: خدا، پروردگار من و اسلام، دین و محمد  صلی الله علیه وآله وسلم، پیامبر من است؛ آن گاه دو فرشته موکّّل به هریک از آنان می گویند: با خیال راحت بخواب مانند جوان شاداب و باطراوت. کسانی که قول ثابت دارند، در زندگی دنیا در مدّّت حیاتشان و در آخرت،یعنی بعد از مرگ و در قبر که منزل اوّّل از منازل آخرت و توقفگاه های قیامت است، به لکنت نمی افتند. زمانی که از اعتقاد آن ها   در آنجا سؤال می شود، از امور ترسناک به وحشت نمی افتند.

ابو علی فضل بن حسن طبرسی. مجمع البیان فی تفسیر القرآن. 248/2

ابی الفضل شهاب الدین محمود آلوسی بغدادی. روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم و السبع المثانی. 217/5