|
اي نسيم بيكرانه اي شهيد آسماني
عطر سبز بودنت را روي گلها مينشاني
ميفشارد بغض سنگين بيحضورت حنجرم را
ماندهام تنهاي تنها با دلم كن همزباني
اي مسيح سرخپوشم شعله دارم گر خموشم
زنده گردان اين دلم را، تو شهيدي، ميتواني
در حريم خود نشانها از قد و روي تو دارند
سروهاي سبز قامت، ياسهاي ارغواني
اي پرستوي مهاجر اين تويي كز هر كرانه
عشق را از اوج هستي روي دستم ميتكاني
بال پرواز تو خونين، صبح چشمان تو گلگون
از كجا ميتابي اي گل در كدامين آشياني
كاش ميبردي دلم را تا بهشت جاودانت
اي مزارت در حصار لالههاي مهرباني
|