اینکه انسان پس از هرگناهی، برای پوشاندن و پاک کردن نفس از پلیدی حاصل از آن گناه، عمل نیکی انجام دهد، نشان دهنده  یک حالت بیداری و صلاح در نفس است. این حالت، مانع گرفتارشدن نفس به غفلت و قساوت می شود. مواظبت بر این نظافت و پاکی، ملکه  مراقبت و تزکیه  نفس را در انسان پدید می آورد که از برترین ملکات است.