عزیز من!

دو نیمه، زمانی به راستی یكی می شوند و از دو « تنها » یك « جمع كامل » می سازند كه بتوانند كمبود های هم را جبران كنند، نه آنكه عین مطلق هم شوند، چیزی بر هم مضاف نكنند و مسائل خاص و تازه یی را پیش نكشند...

پس بانو!

بیا تصمیم بگیریم كه هر گز عین هم نشویم.