دکتر احمد حلت:

"میشه‌" خود را دانا و عالِم نمی‌داند اما برعکس ،از اینکه خود را کاشف و نوآور بداند اِبایی ندارد . در واقع انگار نوآوری و خلاقیت بخشی از سرشت پویایی و شادابی لحظه به لحظه "میشه"هاست .
خوب که فکر کنی میبینی همه‌ی نوآورها یک جورایی"میشه"ای هستند . آن‌ها چیزهایی که غیرقابل شدن و نشدنی می‌دانند را خلق می‌کنند و می‌آفرینند . یک "نمیشه" می‌گوید روی کف اتاقی که تیغ و خرده شیشه ریخته نمیشود خوابید ، یک "میشه" یک ننو یا گهواره در فضای بین کف و سقف درست می‌کند و با این نوآوری خوابیدن داخل چنین اتاقی را شدنی و ممکن می‌سازد . یک نمیشه وقتی با یک کیسه پر از گندم کنار جوی آب گیر می‌افتد ،چون آسیابی ندارد که گندم‌ها را آرد کند و تنوری ندارد ‌که خمیر را بپزد،از گرسنگی عذاب میکشد و یک "میشه" هر روز مقداری از گندم‌ها را خیس می‌کند و بعد از مدتی هرروز جوانه گندم را می‌جود و نیازهای غذایی بدن خود را تامین می‌کند . "میشه" به شرایطی که در آن قرار گرفته توجه می‌کند و به جای چسبیدن به روش‌ها و دیدگاه‌های ناکارآمد قدیمی و قبلا استفاده شده،روش‌های نو و به دردبخور را خلق میکند و به کار می‌گیرد .

📚گفت‌وگوی میشه‌و‌نمیشه