بانوی من!
عیب‌گرفتن آسان است . حتی آنکس که خود ،تمام عیب است و نقص و انحراف، او نیز می‌تواند بسیاری از عیوب دیگران را بنماید و برشمارد و چندان هم خلاف نگفته باشد .
عیب گرفتن،بی‌شک آسان است بانو؛ عیب را آنگونه و به آن زبان گرفتن که منجر به اصلاحِ صاحب عیب شود ، این کاری است دشوار و عظیم ، خیرخواهانه و دردشناسانه...
بانوی من!
تو عیبم را سنگ نمیکنی تا به خشونت و بی‌رحمی آن را به سوی این سرِ پردرد پرتاب کنی و دردی تازه بر همه‌ی دردهایم بیفزایی . تو عیبم را یک لقمه‌ی سوزانِ گلوگیر نمی‌کنی که راه نفسم را ببندد و اشک به چشمانم بیاورد . تو ،مهم این است که به قصدِ انداختن و برانداختن نمی‌زنی، به قصد ساختن ،تجدید خاطره میکنی .
عزیز من!
ما برای تکمیل هم آمده‌ایم نه برای تعذیب و تعزیز هم . به زودی خواهی دید که من چگونه تغییر خواهم کرد .
"نادر ابراهیمی"