شبي مرد عربي در خارج شهر با زن جوان زيبايي برخورد نمود. از او خواست كه با وي بياميزد. 
زن گفت : اگر در ضميرت واعظ ديني نداري ، آيا عقلت نمي تواند، تو را از اين كار زشت و نادرست باز دارد؟ 
مرد در جواب گفت : ((به خدا جز ستارگان آسمان كسي ما را نمي بيند.)) 
زن گفت : ((پس ستاره آفرين ، يعني خدا، كجاست ؟)) 
مرد از شنيدن اين سخن شرمسار شد و گفت توبه كردم و از اين كار منصرف شد.(1) 
سخنان پاك و بي آلايش اين زن مسلمان ، روشنگر اين حقيقت است كه چگونه ايمان به خدا و اعتقاد به احاطه علمي پروردگار، ضامن اجراي قانون الهي است و مي تواند در شب تيره و در محيط خلوت بيابان ، يك فرد با ايمان را از عمل منافي با عفت بازدارد.(2) 
 
 
1- المستطرف ، ج 2، ص 231. 
2- آية الكرسي ، پيام آسماني توحيد، ص 300.