شيخ صدوق دركمال الدين روايت كرده از حمزه بن الفتح كه گفت: مولودى، براى ابى محمد(ع)زاده شد كه امر فرمود به كتمان او.
حسن بن منذر از او پرسيد كه: اسم او چيست؟، گفت: ناميده شده محمد وكنيه گذاشته شد به جعفر.
ظاهرا مراد، كنيه معروفه نباشد، بلكه مقصود آن است كه تصريح به اسم آن جناب نمي كنند، بلكه تعبير مي كنند از او به کنايه به جعفر، از ترس عمويش جعفر، كه شيعيان چون با يکديگر سخن مي گويند، بگويند: ديديم جعفر را ويا او امام است يا از او توقيع رسيد و مانند اين ها تا تابعان جعفر نفهمند، مقصود كيست.
در غيبت نعمانى نيز دو خبر از امام محمد باقر(ع) است كه در آن جعفر(ع) از القاب حضرت شمرده شده که کنيه گذاشته شد به عمرى خود يا از او كنايه كنيد به عمويش (1)