عرش بر دوش غدیر


در روز غدیر، عقل اول    / آن مظهر حق، نبیِّ مرسل
چون عرش تو را کشید بر دوش /    آن گاه گشود لعل خاموش
فرمود که این خجسته منظر    / بر خلق پس از من است رهبر
بر دامن او هر آن که زد دست /    چون ذره به آفتاب پیوست

 


ولایت حیدر، لبخندِ فاطمه