این گیاه پیچ خورده و درهم برهم با برگ‎هایی پژمرده یکی از زشت‎ترین گیاهان دنیا نام گرفته است. در حالی که همه تایید می‎کنند این گیاه اصلا زیبا نیست، به‌ طور مشخصی یکی از شناخته شده‎ترین قلمروهای گیاهی است. در ادامه با ما همراه باشید تا شما را با ویلوچیا میرابیلیس آشنا کنیم.

 

ویلوچیا میرابیلیس فقط در بیابان‎های گرم و خشک نامیبیا و آنگولا رشد می‎کند. زمانی که این گیاه در سال ۱۸۵۹ توسط یک پزشک و گیاه‎شناس اتریشی به نام فریدریش ویلوچیا کشف شد، فریدریش چنان غرق این گیاه شد که کاری جز زانو زدن و زل زدن به آن نتوانست انجام دهد که مبادا با لمس آن متوجه شود که تنها چیزی در خیالات اوست

.

ویلوچیا میرابیلیس گیاه غیرمعمولی است زیرا کل گیاه از دو برگ به همراه یک قاعده‎ای که شامل ساقه و ریشه است، تشکیل شده است. یک جفت برگ‎ همانی است که زمان رشد دانه خارج می‎شود. برگ‎ها مانند ناخن به رشد خود ادامه می‎دهند ولی  هرگز بذرافشانی نمی‎کنند. برگ‎ها به اصطلاح روی زمین لم می‎دهند و در حین رشد کردن، انتهای آن تقسیم شده، کم کم از هم جدا شده و تبدیل به رویان می‎شود و برای همین ظاهرا این‌ طور به نظر می‎رسد که برگ‎های متعددی وجود دارد. عمر بسیاری از این گیاهان بیش از هزار سال  است.

 

 

ویلوچیا میرابیلیس یکی از شناخته شده‎ترین گیاهان است که مانند یک توده‎ی درهم رفته و پیچیده است.

 

ویلوچیا میرابیلیس گیاه بسیار تنهایی است. این گیاه تنها گونه‎ی باقی‌مانده از خانواده‎ی خود است. خانواده‎ی ویلوچیا حدود ۱۴۰ میلیون سال پیش زمان دایناسورها در زمین حضور داشتد. با گذشت زمان تمامی گونه‎های آن ناپدید شدند و فقط خود ویلوچیا باقی‌ماند. 

 

ویلوچیا میرابیلیس به آهستگی رشد می‎کند و ارتفاع آن ممکن است ۱.۵ متر بالاتر از سطح زمین باشد، هرچند اکثر گونه‎های آن زیر یک متر طول دارند. میزان رشد برگ‎های آن به طور متوسط ۸ الی ۱۵ سانتی‌متر در سال است.

 

بافت برگ‎های یک گیاه هزار ساله می‎تواند بیش از ۱۵۰ متر طول داشته باشد، اگرچه برگ‎های بالای ۴ الی ۶ متر به ندرت زنده می‎مانند و معمولا پژمرده شده و می‌میرند. برخی از بزرگ‎ترین گونه‎ها می‎توانند بیش از ۴ متر طول داشته باشند. 

 

ضخامت برگ‎های ویلوچیا میرابیلیس بسیار زیاد بوده و در حدود ۱.۴ سانتی‎متر است که باعث خنک و مرطوب شدن خاکی که زیر گیاه قرار دارد می‎شود و این برای بقای گیاه در شرایط کویری بسیار لازم است. در این بیابان میزان بارش بسیار نامنظم است و دلیل بقای این گیاه این است که رطوبت ناشی از مه را جذب می‎کند، علت شکل‌گیری مه نیز این است که در طول شب جریان هوای سرد شمال با هوای گرم صحرای نامیب برخورد کرده و مه ایجاد می‎شود. عملکرد مناسب برگ‎های برای ذخیره‎ی رطوبت بسیار جالب است، این برگ‎ها در طول شب که مه جریان دارد روزنه‎های هوایی خود را باز کرده و رطوبت را جذب می‎کنند و پس از اینکه مه برطرف شد آن را می‎بندد. چون این گیاه بشدت به مه وابسته است کمتر از ۱۰۰ کیلومتر از ساحل فاصله دارد.

 

گیاه ویلوچیا میرابیلیس منبع غذایی مناسب و ضروری حیواناتی از قبیل آهوی آفریقایی، گورخر، آهوى جهنده (marsupialis Antidorcas بومي آفريقاى جنوبي) و کرگدن سیاه است و در زمان خشکسالی وجود آن برای این جانوران حیاتی است. این گیاه همچنین سایبانی برای مارها و مارمولک‎ها محسوب می‎شود.

 

ویلوچیا میرابیلیس تا به حال چندان در معرض خطر و تهدید خاصی نبوده است، اگرچه اخیرا عفونت‎های قارچی شناخته شده‎اند که می‎تواند تولید مثل گیاه را تحت تاثیر قرار دهد. هم اکنون گیاه ویلوچیا میرابیلیس توسط قانون حمایت شده و در پارک‎های محافظتی ملی در نامیبیا و آنگولا نگهداری می‎شود. طی سال‎های اخیر این گیاه یکی از جاذبه‎های گردشگری محسوب می‎شود.

 

 
یک گیاه جوان ویلوچیا میرابیلیس در باغ گیاهان Liberec جمهوری چک

 

 

 

 

 

 

 

برخی از گونه‎ها شبیه این است که پشت ماشین زباله تلنبار شده باشند.

 

 

 

 

بزرگ‎ترین ویلوچیای شناخته شده با نام مستعار "The Big Welwitschia" با طول ۱.۴ متر و قطر ۴ متر شناخته شده است.

 

گل‎های گیاه ماده‎ی ویلوچیا میرابیلیس

 

 

گل‎های گیاه ماده‎ی ویلوچیا میرابیلیس