ديـوانـه را بـگو طلب عقل تا به چند؟

 

مـن مـى رسم كنار تو ديوانه مى شوم

اى كـاش تـا كـبوتر صحن توام كنند

 

چـون زائـر هميشه اين خانه مى شوم