یک نفر بود که از پنجره صحبت می کرد 
مثل باران به گل سرخ محبت می کرد
یک نفر بود که در قحطی آزادی و نور
از دل خسته خورشید، عیادت می کرد
یک نفر بود برای من و تنهایی من
آیه ی روشن پرواز تلاوت می کرد
ناگهان رفت به مهمانی دریا، یک شب
او که بی تاب تر از موج حکایت می کرد
مهربان بودی و در سفره ی من، برکت عشق
دل من داشت به لبخند تو عادت می کرد
کاش این دل، دل تاریک تر از تنهایی
با تو تا آن طرف آئینه حرکت می کرد