در سوگ سیدمرتضی آوینی 
از هرکجا که بتابی
آنجا
کانون کائنات قلم می شود
آبشخور سیاره ها و پرستوها
ای سیب سرخ مینوی! 
کر و بی زلال
که بال هات
سر دوشی کویر و کوه و کمر شد
آیا
آن رنج های هوشیار
که انگشت هات را 
سمت غریزه های بی خواب برده است
از بیعت سپیده-نیز- با تو خبر شد؟