همدوش با شعله هایِ، پنهان و پیدای آتش 
می رقصد آرام آرام، شط بر بلندای آتش
این مادیان سپیدِ، ماه است این گونه مبهوت
در چشم شط ایستاده، غرق تماشای آتش
« مسجد » بزرگ ایستاده، سرسبز و خاموش، هرچند
ورد زبان درخت است، بیت الغزل های آتش
از بس که این کولیِ باد، با دختر شعله رقصید
از شهر برجای مانده است، تنها رد پای آتش
شط و شب و شعله در پیش، من می روم موج باشم
موجی عمود ایستاده، بر سطح دریای آتش