هم دوش با شعله های پنهان و پیدای آتش
می رقصد آرام، آرام شط بر بلندای آتش
این مادیان سپیده ماه است، این گونه مبهوت
در چشم شط استاده، غرق تماشای آتش
(مسجد) بزرگ استاده، سرسبز و خاموش، هر چند
ورد زبان درخت است بیت الغزل های آتش
از بس که این کولی باد، با دختر شعله رقصید
از شهر بر جای مانده است، تنها رد پای آتش
شط و شب و شعله در پیش، من می روم موج باشم
موجی عمود ایستاده، بر سطح دریای آتش