تا قـبله ی دل ای صـــنما کوی تو باشـــــد 
پیوسـته مــرا روی نظر ســوی تو باشــــد
حاجت دگرم نیست که مسجد روم و دیـر
محراب من ای دوست چو ابروی تو باشـد 
ما را به تماشای گل و سرو چه حاجــت 
تــــا در نظــرم قامـــت دل جــوی تو باشــد 
گویند که رخشان و فریباست در امشــب 
اما نه بدان ســـان که مـــه روی تو باشـــد
هرچند که خوش بوست گل و لاله وریحان
اما نتوان گفت که چون مــــوی تو باشــــد
بــا نــاز زنـــی شانه چـو بر تار دو گیـــسو 
می رم که مرا رشته ی جان موی تو باشد
این عاشق دل خـسته که دور از تو نگـــردد
گویند رقـــیبان که سگ کــــوی تو باشـــد
می نازد ده گرمست و خماراست"مزیری" 
مخموریش از نـــرگس جــادوی تو باشـــد