عاشقانه و خونین بال 
بر سجاده ی نور
سر می نهی
آنک
شکوه عروجی سبز
از مهر تا مهر
تماشایی ست
و تو
پا بر شانه ی ملائک
تا آسمان هفتم
تا جاودانگی
قد می کشی