چو کرمی بودم اندر پیله و پروانه گردیدم
شکستم مجلس تن را ز خود بیگانه گردیدم
به دریای جهالت، غوطه می خوردم بسی، اما
به آب عشق، جان شستم فدا جانانه گردیدم