جذبه ای شیرین مرا در جای خود خشکانده است
یک قدم تا کوچه دیدار باقی مانده است
سایه ای از دور می آید غریب و آشنا
سایه ای خورشید را بی گفت وگو خوابانده است
مرد خوش سیمای والا همت و بینا دلی
آفتاب عشق را در صدر دیوان خوانده است
می رود تا مسجد بالای ده چون در دلش
تازه گل هایی ز عشق و عاطفه رویانده است
می رود از آب سرد چشمه ها سازد وضو
مرد خوبی که همین یک پا برایش مانده است