از ملک ادب حکم گذاران همه رفتند

شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

آن گرد شتابنده که در دامن صحراست

گوید چه نشینی که سواران همه رفتند

داغ است دل لاله و نیلی است بر سرد

ز باغ جهان لاله عذاران همه رفتند

گر نادره معدوم شود هیچ عجب نیست

کز کاخ هنر نادره کاران همه رفتند

افسوس که افسانه سرایان همه رفتند

اندوه که اندوه گساران همه رفتند

فریاد که گنجینه طرازان معانی

گنجینه نهادند به مارام همه رفتند

باد ایمنی ارزانی شیران شکاری

کز شومی ما شیر شکاران همه رفتند

یک فرع گرفتار در این گلشن ایران

تنها بقفس ماند و هزاران همه رفتند

خون بار بهار از مژده در فرقت احباب

کز پیش تو چون ابر بهاران همه رفتند

ملک الشعرای بهار