آدم ها تا جایشان را برایت خالی نکنند ، ارزش واقعی شان را نمی فهمی ... !

بعضی ها آن قدر معرفت دارند که دلشان نمی آید خودشان با پای خودشان بروند ...

باید حادثه ای بیاید و آنها را ببرد ... !

تا تو در حجمِ خالیِ نبودنشان ، بنشینی و با خودت سبک ، سنگین کنی ...

ببینی ارزششان در زندگی ات دقیقا کجاست ...؟!

ببینی رفتارت درست بوده ؟!

تازه متوجه می شوی که در اولویت بندی هایت چقدر بیراهه رفته ای ،

چقدر کمتر از لیاقتشان به آنها بها داده ای ...

تازه می فهمی باید در رفتار و بذل محبت کردنت اساساً تجدید نظر کنی ...

حواست باشد !

آدم هایِ خوب ، بی توجهی که دیدند خودشان نمی روند ، روزگار آنها را می برد ...‌