میگویند...

چشمي که دائم عيب هاي ديگران رو ببينه، 

اون عيب رو به ذهن منتقل مي کنه 

و ذهني که دائما با عيب هاي ديگران درگيره، 

آرامش نداره، 

درونش متلاطم و آشفته است...

در عوض چشمي که ياد گرفته 

هميشه زيبايي ها رو ببينه، 

اول از همه خودش آرامش پيدا مي کنه. 

چون چشم زيبابين عيب هاي ديگران رو نمي بينه 

و دنياي درونش دنياي قشنگي هاست...

دنياتون زيبا وآرام