پاسخ به:✉✉ رباعیات ابوسعید ابوالخیر ✉✉

شوخی که به دیده بود دایم جایش

رفت از نظرم سر و قد رعنایش

گشت از پی او قطره ز نان مردم چشم

چندان که زاشک آبله شد بر پایش