توی دلم هجده‌تا دانشجو دم غروبی رسیدن خوابگاه و هنوز کسی از هم اتاقی‌هاشون نیومده و تک و تنها توی تاریکی اتاق نشستن روی تختشون و تکیه دادن به دیوار پشت سرشون و نور گوشی موبایلشون صورتشون رو روشن کرده و نور مهتابی‌های توی راهرو از زیر در افتاده توی اتاق، صدای اذون بلند میشه....