آدم های زیادی هستند هنوز که دوستمان دارند.
آدم های الفبایی که بودنشان شادمان می کنند.
"الف" ها، "میم" ها، "ب" ها، ح، ت، پ،...
آدم های زیادی هستند هنوز،
آدم های زیادی که دوستشان داریم.
که می توانیم با یک لبخند بزرگ یادشان کنیم،
که می توانیم برای هر کدام یک قلب بزرگ توی دفترمان نقاشی کنیم.
آدم ها، آدم های الفبایی، آدم های رنگی، در هر نوعی که باشند دوست داشتنی اند، 
چون جزئی از زندگی ما حساب می شوند. 
چون کمترین نقش شان در زندگی ما جواب دادن به سلام هایمان است.
دوست بداریم، آدم ها را ، زندگی را، 
و الفباهایی که هنوز کمرنگ نشده اند توی خاطرات مان!