عزیز من!
 
دونیمه، زمانی به راستی یکی می‌شوند و از دو «تنها» یک «جمع کامل» می‌سازند 
 
که بتوانند کمبودهای هم را جبران کنند،
 
نه آنکه عین مطلق هم شوند، چیزی بر هم مضاف نکنند
 
 و مسائل خاص و تازه‌ای را پیش نکشند،
 
پس بیا تصمیم بگیریم که هرگز عین هم نشویم.
 
بیا تصمیم بگیریم که حرکات‌مان، رفتارمان، حرف‌زدن‌مان و سلیقه‌مان، کاملاً یکی نشود
 
و فرصت بدهیم که خرده اختلاف‌ها و حتی اختلاف‌های اساسی‌مان، باقی بماند
 
و هرگز، اختلاف نظر را وسیله‌ی تهاجم قرار ندهیم…
 
عزیز من! بیا متفاوت باشیم!
 
☆ نویسنده : نادر ابراهیمی ☆