اسب دواني هم ، در اسلام اهميت زيادي دارد؛ و پيشواي بزرگ مسلمانان ، پيامبر اسلام (ص) خود در مسابقه اسب دواني شركت مي كرد، مسلمانان را به اين ورزش تشويق مي كرد و جوايزي را به برندگان اختصاص مي داد. يكروز، دشمنان ، به مال مسلمين در مدينه حمله كرد؛ رسول اكرم ، با عده اي از اصحاب سوار بر اسبها شدند و به تعقيب آنان شتافتند ولي هر چه رفتند بدآنها نرسيدند. ابوقتاده به پيامبر عرض كرد: اكنون كه دشمن رفته است اجازه بدهيد با هم مسابقه بدهيم. رسول گرامي پذيرفت و از همه آنها برنده شد.
مسلمانان براي آمادگي جنگي با كافران به اسب دواني و تيمار اسبان اهميت زيادي مي دادند و در تربيت آنان مي كوشيدند، زيرا در قرآن آمده است و اعدو الهم ما استطعتم من قوه و من رباط الخيل. آنان را بدين كار فرمان داده است. و طبق صريح آيه موظف بودند در برابر دشمنان اسلام ، هر چه مي توانند نيروي جنگي و اسبان فراهم آورند؛ و اسب دواني در اين آمادگي خيلي موثر است. كه در فقه اسلام بابي را به نام مسابقه و تير اندازي گشوده است ؛ و كارشناسان فقه در پيرامون ارزش و شرايط آن يادآوريهاي لازم را به دست داده اند.
نياز به تفريح ، تفريحات