دنیای پیرامون ما بسیار زیباست، اما باید پذیرفت که نمای پرهیاهوی شهرهای ما، آن هنگام که  توسط جلوه‌های گوناگون طبیعت آراسته می‌شوند، زیبایی دو چندان می‌یابند. مناظر سکونت‌گاه ما چه در یک روز آفتابی و درمیان درخشش نور خورشید محو شوند و چه زیر بارش بی‌امان قطرات باران یا دانه‌های کوچک برف ناپدید گردند، هنوز هم زیبا و دلفریبند.

اما گاهی مناظر و چشم اندازهای همیشگی در میان حجابی از مه از نظرها پنهان می‌شوند. شاید باید گفت که زیبایی مه، بیش از هر چیز دیگر وابسته به حس مرموزی است که با خود به ارمغان می‌آورد. همه چیز ناگهان خیلی دور می‌شود، شاید فاصله ما با  آن‌ها تنها به اندازه دراز کردن دست‌مان باشد اما، مه آن چنان جادویی می‌کند که میان ما و دنیای آشنای‌مان، فاصله‌ای عمیق می‌افتد.

شاید بهتر است سخن کوتاه کرد و اجازه داد تا تصاویر، خود با چشمان زیبا پسندشما راز و نیاز کنند.