کاش می شد که کسی می آمد 
باور تیره ی ما را می شست 
و به ما می فهماند 
دل ما منزل تاریکی نیست 
اخم بر چهره بسی نازیباست 
بهترین واقعه همان لبخند است 
کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم 
که فراموش نگرددکه هنوز انسانیم