عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْكَدِنِ الْأَرْحَبِيِّ

عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْكَدِنِ الْأَرْحَبِيِّ

السَّلَامُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْكَدِنِ الْأَرْحَبِيِّ
عبدالرحمن، از تابعين و مردى شجاع و كاردان و فصيح بود. عبدالرحمن و بيش از 150 نفر ديگر از كوفه به سمت مكه روانه شده و به خدمت امام حسين عليه السلام رسيدند و با هر كدام دو يا سه يا چهار نامه بود.
در پى ارسال نامه‏هاى فراوان مردم كوفه به اباعبداللَّه الحسين عليه السلام، عبدالرحمن و قيس بن مسهّر صيداوى و عمارة بن عبدسلولى به فرمان آن حضرت با مسلم عليه السلام راهى كوفه شد؛و پس از شهادت حضرت مسلم عليه السلام به خدمت امام عليه السلام برگشت؛و در روز عاشورا با كسب اجازه از سيّدالشهدا به ميدان شتافت؛ و در حمله نخست به شرف شهادت نايل گشت.
او در حال نبرد چنين رجز مى‏خواند:
انّى لِمَنْ يُنْكِرنى ابْنُ الكدن إنّى‏ عَلى دينِ حُسَينٍ وَحَسَنْ
كسى كه مرا انكار مى‏كند [ بداند] من فرزند كدن هستم و دينم دين حسين و حسن است.