عمرو بن عبداللَّه (ابوثمامه صائدى)

السَّلَامُ عَلَى أَبِي ثُمَامَةَ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الصَّائِدِيِّ 
از او با نام عمرو بن عبداللَّه ياد مى‏كنند. 
ابوثمامه از ياران امام على عليه السلام و از دلاوران عرب و شخصيت‏هاى سرشناس شيعه بود.
نام او عمرو بن عبدالله الصائدی ، از دلاوران قبیله حمدان ، و سربازان شیعه امیرمؤمنان بود. در جمیع مشاهد با علی علیه السلام ملازم رکاب بوده وپس از شهادت آن حضرت با امام حسن علیه السلام همراهی کرده . شیعیان پس از هلاکت معاویه علیه اللعنة در خانه سلیمان بـن صرد خزاعـی اجتمـاع کردند واز آن جمله ابوثمامة بود ونامه هایی به حضرت نوشتند تامسلم بن عقیل به کوفه آمد. 
با ورود حضرت مسلم عليه السلام به كوفه، ابوثمامه، بى‏درنگ به او پيوست و به فرمانش مشغول تحويل گرفتن كمك‏هاى مردم براى مصارف نهضت گرديد، و چون دراسلحه‏شناسى مهارت داشت مسؤوليت خريد و تهيّه سلاح را به عهده گرفت. همو بود كه به دستور مسلم، پول‏هايى را كه عبيداللَّه بن زياد براى دستگيرى وى و يارانش به جاسوس خود مِعقل داده بود تحويل گرفت. وقتى خبر دستگير شدن هانى بين مردم كوفه منتشر شد حضرت مسلم براى حمله به دارالاماره كه ابن‏زياد در آنجا بود مهيّا شد و به مردم كوفه اعلان بسيج عمومى داد؛ كه از هر سوى به جانب آن حضرت روان شدند.
مسلم به نيروهايش آرايش جنگى داد، و فرماندهى دو قبيله تميم و همدان را به ابوثمامه سپرد. در اين تحركِ اضطرارى، ابوثمامه بسيار پايدارى كرد. امّا با فرارى شدن افراد تحت فرمانش به قبيله خود رفت و مدّتى در بين ايشان پنهان مى‏زيست. با آن‏كه ابن‏زياد به شدّت وى را تعقيب مى‏كرد موفّق به دستگيرى او نشد.
ابوثمامه پس از شنيدن خبر آمدن حسين بن على عليه السلام از مكّه به عراق؛ همراه نافع بن هلال به آن حضرت پيوست. 
هنگامى كه عمر بن سعد با سپاه انبوه كوفه در سرزمين كربلا مستقر شد، نگاه ابوثمامه به كثير بن عبداللَّه شعبىِ خونخوار و جسور افتاد [ كه به طرف امام عليه السلام مى‏آمد] به امام حسين عليه السلام گفت: اى اباعبداللَّه! خداوند كارت را اصلاح كند، هم‏اكنون بى‏باك‏ترين و خطرناك‏ترين دشمن شما در روى زمين به اين‏جا آمده است. ابوثمامه آن‏گاه روياروى كثير بن عبداللَّه ايستاد و گفت: شمشيرت را بگذار. شعبى پاسخ داد: نه. به خدا سوگند اسلحه‏ام را از خود دور نمى‏سازم. من پيك هستم. اگر سخن مرا بشنويد پيغامى كه آورده‏ام به شما باز گويم و اگر نپذيريد بازگردم. ابوثمامه گفت: پس من قبضه شمشير تو را نگه مى‏دارم آن‏گاه سخنت را بگو. گفت: نه، به خدا دست تو به آن نخواهد رسيد
ابوثمامه گفت: پس پيغامت را به من بگو تا آن را به اطلاع امام حسين عليه السلام برسانم و پاسخش را برايت بياورم، وگرنه نمى‏گذارم به آن بزرگوار نزديك شوى. زيرا تو مرد
بزهكارى هستى. شعبى از شنيدن اين سخن به خشم آمد و از همان‏جا برگشت. 
پيوسته از ياران امام کشته مي شدند و با شهادت هر يک نفر يا دو نفر آشکار مي شد، ولي دشمنان بسيار بودند و هر چه کشته مي شدند معلوم نمي شد. ابوثمامه که چنين ديد، به امام عرض کرد: 
جانم فدايت، مى‏بينم كه اين گروه به تو نزديك شده‏اند. به خدا سوگند تا من پيش روى تو كشته نشوم شما به شهادت نخواهى رسيد. ولى دوست دارم هنگامى كه خداى را ديدار مى‏كنم اين نمازى را كه وقت آن نزديك گشته بخوانم. امام حسين عليه السلام سر مباركش را به سوى آسمان بلند كرد و فرمود: از نماز ياد كردى خداوند تو را از نمازگزاران و ذاكرين قرار دهد. آرى، اين آغاز وقت نماز است. از آنها بخواهيد از ما دست بردارند تا نماز بگزاريم.
سپس امام حسين عليه السلام با يارانش نماز ظهر را به طريق نماز خوف اقامه كرد.
روایت شده که حضرت سیدالشهداءعلیه السلام به زهیر بن قین و سعید بن عبدالله فرمودند: پیش روی من بایستید تا من نماز ظهر را به جا آورم آنها جلو ایستادند و تن خود را هدف تیـرهـای دشمـن نمودند. حضرت با نصف اصحاب نماز خوف گزاردند ونیمی دیگر مشغول دفع دشمن بودند. 
ابن نما گوید: بعضی گفته اند آن حضرت و اصحابش نماز را فرادی وبا اشاره بجای آوردند. 
 
شهادت 
نماز تمام شده بود وابوثمامه با امام نماز گزارد . بعد به حضرت عرض کرد:ای اباعبدالله من عجله دارم تا که به دوستانم ملحق شوم. برایم ناخوشایند است که بمانم و شما را تنها ببینم در حالی که یاران شما کشته شده باشند.
حضرت فرمودند: « تَقَدَّم فَاِنَّا لاحِقُونَ بِکَ عَن ساعَةٍ » 
پیش رو که ما به زودی به تو ملحق خواهیم شد. 
 
ابوثمامه وارد میدان نبرد شد پس از مالك بن دودان و خداحافظى با سيّدالشهدا عليه السلام
ابوثمامه به ميدانِ جنگ تاخت و چنين رجز خواند:
عَزاءً لِآلِ الْمُصْطَفى وَبناتِهِ على حَبْسِ خَيْرِ الناسِ سِبْطِ محمّدٍ
عَزاءً لِزَهراءِ النَّبِىّ وَزُوْجِها خَزانَةِ عِلْمِ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ أحمدِ
عَزاءً لِاهْلِ الشَّرْقِ وَالْغَرْبِ كُلّهِم وحُزْناً على حَبْسِ الحسين المسدَّدِ
فَمَنْ مُبْلِغٌ عَنّى النّبى وَبِنْتَه بأنَّ ابْنَكُمْ فى مَجْهَدٍ أَىِّ مَجْهَدٍ
به آل پيامبر و دخترانش تسليت [ مى‏گويم.] به خاطر گرفتارى نوه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم كه بهترين انسان‏هاست.
به حضرت زهرا عليها السلام و شوهرش كه پس از پيامبر خزانه علم الهى‏اند و بر تمام مردم‏شرق و غرب تسليت [ مى‏گويم.] و براى گرفتارى حسين راستگو و درستكار اندوهناكم پس چه كسى‏
پيغام مرا به پيامبر و دخترش مى‏رساند كه فرزندت در سختى است، و چه سختى.
ونبرد سختی کرد تا آنکه مجروح شد، پسر عموی او قیس بن عبدالله صائدی در سپاه ابن سعد حضور داشت .او با ابوثمامه دشمنی دیرینه داشت ، با او درگیر شد و ابوثمامه را به شهادت رساند.