آتـش بگیـری ای آب، آتــش زدی بـه جـانم
از ســردی، تـو افـروخت، تـا مغز استخوانم
هــرگـز مــرا نشـــاید، نوشــم تو را، تو باید
سیــراب گــردی ای آب، از اشـک دیدگانم
تــو می‌دهــی نمـایش، امواج سرد خود را
مــن شعلـــۀ دلــم را، بــا تشنـگی نشانم
آتـــش گـــرفتـه قلبـــم، از گـــریـۀ سکینــه
امـــــــروز دادِ او را، از آب، مـــی‌سـتــــانـم
بــا نفْـس، در ستیــزم، از بحــر، می‌گـریزم
ای آب هـر چـه خـواهی آتش بزن به جانم
من تشنۀ حسینم،این تشنگی است دینم
پیـش از شــب ولادت کــــردنـد امتحـــانــم
آتـش بــوَد از آن بــه، کـــز آب تــر کنـم لب
از تشنـگــی اگـــر چـــه بـنـد آمـــده زبـانم
دست از عطش نشویم، تا اوفتد دو دستم
آب روان نـنــــوشـــم، ســـوزد اگـــر روانــم
امـــــروز بــــاشـد ای آب روز ولــادت مــــن
زیــرا کـه بـا شهـادت، تـــا حشــر جاودانم
                    هـر زخـم پیکر من، گـردد کتاب مدحم
                   صدها هزار «میثم» گردد مدیحه‌خوانم