ای کاش

 

ای کاش   قطره اشکی می چکید                       و گرد غریبی از چهره ام می شست !

ای کاش  غنچه لبی می خندید                           و غم فراق از دلم می برد!

ای کاش  چشمی باز می شد                             و چهره زردم می دید !

ای کاش  گوشی می بود                                  و قصه پر غصه ام می شنید !

و ای کاش  دستی می رسید                              و حلقه آشیان غریبم می کوفت !

ای کاش  قدمی می آمد                                    و پای به اتاق تنهایم می گشود !

و ای کاش  قلبی بود                                       و غربت دلم را پناه می داد !

 

و نه نه

 

ای کاش  شمعی می سوخت                              و بر خاطره فراموش شده ام می گریست !

و ای کاش  گل افسرده ای بر می خاست              و بر پژمردگیم خجل می گشت  ‍!

 

و نه نه

اینها نیز نه ،

 

ای کاش پروانه ای بود

                             و رقص مرگ را

                                                   در محضر عشق

                                 از من می آموخت  !

 

 

محمد صالحی

13 / 9 / 73

اي