آدم دروغگو بدنش را محتاطانه تکان می دهد، دستهایش به

بدنش نزدیک است و در کل فضای زیادی را اشغال نمی کند.

دروغگو از نگاه کردن به چشم های طرف مقابل پرهیز می کند و

 دست هایش را مدام به طرف صورت و گاه گلویش می برد.

مالیدن بینی و پشت گوش هم از عادت های دروغگویان است.

 میان حرف های دروغگو و بروز احساسات او همیشه فاصله ای

 است. مثلاً وقتی به کسی هدیه ای می دهید که از آن

خوشش نیامده اول می گوید«وای چقدر دوست داشتنی

است» وبعد می خندد. در صرتی که این دو فرایند باید همزمان

 اتفاق بیافتد. دروغگوهای غیر حرفه ای ممکن است هنگام ابراز

 احساسات، حتی اخم کنند. چیزهای دیگری هم هست. مثلاً

ابراز احساسات در دروغگویان معمولاً در دهانشان خلاصه می

 شود، در حالیکه احساسات ناب معمولاً تمام صورت را تحت

تأثیر قرار می دهند. آدم دروغگو همیشه حالت دفاعی به خود

 می گیرد و ممکن است (بطور ناخودآگاه) کتاب یا فنجان قهوه

ای را که در دست دارد میان خود و شما قرار دهد تا حریم اش

 حفظ شود. دروغگودروغگویان برای گریز از عذاب وجدان از

پاسخ های صریح طفره می روند و می کوشند همه چیز را در

 لفافه بیان کنند. آنها از سکوت ومکس های طولانی معذب می

 شوند و سعی می کنند بیش از حد معمول توضیح دهند و به

جزئیاتی اشاره کنند که برای

هیچ کس جالب نیست. در نهایت اگر هنوز شک دارید که طرف

مقابلتان دروغ می گوید یا

نه، کافی است موضوع بحث را ناگهان عوض کنید. خواهید دید

 که او نیز با کمال میل از

این تغییر موضوع استقبال می کند.

منبع:سایت دکتر پرستار