چشمي که دائم عيب هاي ديگران رو ببينه،

 اون عيب رو به ذهن منتقل مي کنه 

و ذهني که دائما با عيب هاي ديگران درگيره، 

آرامش نداره، درونش متلاطم و آشفته است..

در عوض چشمي که ياد گرفته هميشه زيبايي ها رو ببينه، 

اول از همه خودش آرامش پيدا مي کنه. 

چون چشم زيبابين عيب هاي ديگران رو نمي بينه

 و دنياي درونش دنياي قشنگي هاست...