عزیز من!

 

دونیمه، زمانی به راستی یکی می‌شوند و از دو «تنها» یک «جمع کامل» می‌سازند 

که بتوانند کمبودهای هم را جبران کنند

نه آنکه عین مطلق هم شوند، چیزی بر هم مضاف نکنند

 و مسائل خاص و تازه‌ای را پیش نکشند،

پس بیا تصمیم بگیریم که هرگز عین هم نشویم.

بیا تصمیم بگیریم که حرکات‌مان، رفتارمان، حرف‌زدن‌مان و سلیقه‌مان، کاملاً یکی نشود

و فرصت بدهیم که خرده اختلاف‌ها و حتی اختلاف‌های اساسی‌مان، باقی بماند

و هرگز، اختلاف نظر را وسیله‌ی تهاجم قرار ندهیم…

عزیز من! بیا متفاوت باشیم!

 

☆ نویسنده : نادر ابراهیمی ☆