مقايسه الگوي فعاليت عضلاني اندام تحتاني در حين راه رفتن روي تردميل و زمين در سرعت هاي مختلف

مقدمه و اهداف
هدف از اين مطالعه بررسي الگوي کلي فعاليت عضلاني اندام تحتاني در راه رفتن روي تردميل و مقايسه آن با الگوي راه رفتن روي زمين در طول مرحله ايستايي بود.
مواد و روش ها
مطالعه بر روي 25 نفر از دانشجويان دختر سالم 19 تا 25 سال انجام شد. الکتروميوگرافي سطحي از عضلات گاستروکنميوس خارجي، همسترينگ داخلي و خارجي، واستوس داخلي و خارجي و گلوتئوس مديوس ثبت شد. نمونه ها بر روي زمين (در مسير 6 متري) با 3 سرعت متفاوت (سرعت آهسته، راحت و سريع خود) و بر روي تردميل با سرعتهاي مطابقت داده شده راه رفتند. الگوي کلي فعاليت عضلاني شامل شاخص تشابه و بزرگي در هرسرعت راه رفتن بر روي زمين و تردميل از زمان برخورد پاشنه اندام غالب تا زمان برخورد پاشنه مقابل با سطح محاسبه و مقايسه شد.
يافته ها
هر دو اثر اصلي شرايط راه رفتن (p<0.001) و سرعت (p<0.001) و همچنين اثر متقابل شرايط راه رفتن و سرعت (p<0.001) بر بزرگي فعاليت عضلاني معني دار شد. براي متغير شاخص تشابه عضلاني هيچيک از دو اثر اصلي شرايط راه رفتن و سرعت و نيز اثر متقابل شرايط راه رفتن و سرعت معني دار نشد.
نتيجه گيري
الگوي فعاليت عضلاني حين راه رفتن روي زمين و تردميل مشابه مي باشد ولي راه رفتن روي تردميل باعث فعاليت بزرگتري در عضلان اندام تحتاني مي شود. نتايج اين مطالعه در ارزيابي و برنامه ريزي استفاده از تردميل در افراد و گروه هاي مختلف با در نظر گرفتن خستگي عضلاني ايجاد شده و خطر صدمات اسکلتي عضلاني کمک کننده است.