زینب! ای خواهر کرامت!
ای مادرِ یتیمان باغ مصطفی صلی الله علیه و آله!
طنین خطبه هایت هنوز، کاخ یزیدیان عالم را می لرزاند،
هنوز صدای شیونت از فراز «تلّ زینبیه» به گوش می رسد.
پس از تو دیگر آن همه «ایثار و معرفت» و «نجابت»
در کدام زن تجلّی خواهد کرد؟
می روی تا در بهشت، همنشین فاطمه علیهاالسلام باشی!
می روی تا برادرت حسین علیه السلام را ببینی؛
آن گونه که آن روز، ـ در ظهر عاشورا ـ عنانِ مرکبش را گرفتی
و او را به زیبایی وداع گفتی.
اکنون چشمانت بسته می شوند؛
چشمانی که روزی آیینه کربلا بودند،
چشمانی که روزهای غریبی و اسارت را به تلخی،
تجربه کرده اند ...
بانوی سربلند!
چه نیک خواهری کردی، مظلومیت حسین علیه السلام را!
چه صبورانه مادر یتیمان کربلا شدی.
سبزترین گوشه بهشت، زیرِ پای توست!

بر چهره تابنده زینب صلوات
بر منطق کوبنده زینب صلوات

در گریه به رخسار حسینش خندید
بر گریه و بر خنده زینب صلوات
♥•٠•

« أللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدْ وَ آلِ مُحَمَّدْ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ »