دلم می نویسد در سوگ دو امام

همیشه از حرمت، بوے سیب می آید

صداے بال ملائک، عجیب مے آید!

سلام! ضامن آهو، دل شکسته من
به پاے بوس نگاهت، غریب می آید

نگاه زخمیِ تو، تا بقیع بارانے است
مگر ز سمت مدینه، طبیب مے آید؟!..

به پاے در دلت، اے غریبه تنها
علے(ع) ز سمت نجف، عنقریب مے آید

طلاے گنبد تو، وعده گاه کفترهاست.
کبوتر دل من، بے شکیب می آید

برات گشته به قلبم مُراد خواهی داد

چرا که ناله «امّن یُجیب» می آید.