دلم می نویسد در سوگ دو امام

مولای من!
تا کی دلتنگی هایم را بر شانه های قاصدک سوار کنم و آن را به سوی مشهدت روانه .
تا کی چشمانم به دنبال کبوتری باشد که نامه ای به پایش بسته ام تا آن را به تو برساند.
پس قسمت من کی می شود؟!
کدامین طلوع خورشید نوید بخش دیدار من وشما را خواهد داد ؟
ضامن آهو!
تا کی چشمانم را به قاب توی اتاق بدوزم که روایتِ داستانِ ضمانتتان است.
کاسه صبرم لبریز شده مولا!