گفتند دلت پرنیان بهشتی است. خدا عشق را در ان پیچیده است.پرنیان دلت را وا کن تا بوی بهشت در زمین پراکنده شود.

چنین کردم بوی نفرت عالم را گرفت. و تازه دانستم بی آن که با خبر

باشم شیطان از دلم چهل تکه ای برای خودش دوخته است.



گفتند: چله نشینی کن. چهل شب خودت باش و خدا و خلوت.شب

چهلمین بر بام آسمان خواهی رفت . و من چهل سال از چله ی بزرگ زمستان تا چله ی کو چک تابستان را به چله نشستم اما هرگز بلندی را بوی نبردم. زیرا از یاد برده بودم که خودم را به چلستون دنیا زنجیر کرده ام.



گفتند : چهل شب حیاط خانه ات را آب و جارو کن . شب چهلمین خضرخواهد آمد چهل سال خانه ام را رفتم و روبیدم و خضر نیامد. زیرا فراموش کرده بودم حیاط خلوت دلم را جارو کنم.



بر گرفته از کتاب در سینه ات نهنگی می تپد.